Jak szybciej pisać wysokiej jakości dokumenty i eseje?

Przecież pisanie pracy nie jest jak problemy z matematyką czy czytanie rozdziału książki. Jakkolwiek frustrujące mogą być te czynności, zawsze wydawały się bardziej skończone niż monumentalne zadanie napisania pracy. Możesz po prostu otworzyć książkę i zacząć pracować: musisz burzę mózgów, badać, szkicować, szkicować, edytować i dodawać te brzydkie cytaty.

Kiedy jednak przeszedłem przez uniwersytet, opracowałem system pisania w rekordowo krótkim czasie. Pozwoliło mi to spędzić więcej czasu na rzeczach, które mi się podobały, takich jak pisanie do tego bloga i długie spacery po lesie. Dzisiaj zamierzam podzielić się tym procesem, abyś i Ty mógł pisać prace szybciej (bez obniżenia jakości pisania).

Brzmi niemożliwie? Czytaj dalej, żeby zobaczyć, jak to działa.

1. Nie bój się pytać

Ostateczną stratą czasu przy pisaniu pracy jest napisanie czegoś, co nie odpowiada nawet na pytanie, które zadaje profesor. Nie bój się prosić profesora o wyjaśnienie każdej części zadania, która jest niejasna.

Jeśli zadanie wydaje się niejasne, to nie dlatego, że profesor próbuje Ci utrudnić. Często zdarza się, że znają swoją dziedzinę tak dobrze, że łatwo przychodzi im myśleć, że niektóre rzeczy są oczywiste… nawet jeśli są dla nas nie-jasne.

Najlepszy scenariusz, profesor jest miły i pozwala ci go przepisać, ale po co ta cała dodatkowa praca? Co więcej, zwrócenie się do profesora o wyjaśnienie pokazuje inicjatywę, że zależy Ci na zadaniu. Pokazanie tego poziomu zaangażowania w swoje zadania może tylko podnieść twoją ocenę.

2. Badania o bezwzględnej wydajności

Kiedy już zrozumiesz zadanie, musisz zacząć badać. Ale uważajcie! Jeśli nie jesteś ostrożny, badania mogą być jednym z najlepszych sposobów na opóźnienie. „Jeszcze jedno źródło” może łatwo zamienić się w godziny, które można było napisać.

Aby przezwyciężyć pokusę zwlekania z badaniami, stosuję moje ulubione podejście do pokonywania wszelkich form zwlekania: wyznaczanie limitu czasowego. Jak wyjaśniłem w moim przewodniku do badań, nie powinno się poświęcać więcej niż 30 minut na stronę końcowej pracy badawczej. To znaczy, jeśli praca ma mieć 5 stron, nie powinno się spędzać na badaniach więcej niż 2,5 godziny (maksymalnie).

Spędzenie większej ilości czasu niż ta stawia cię w punkcie zmniejszających się zwrotów. Nie przejmuj się tym, że nie masz wystarczających informacji. Jeśli okaże się, że potrzebujesz więcej informacji po rozpoczęciu pisania, zawsze możesz zrobić więcej badań. Celem twojej wstępnej sesji badawczej jest dostarczenie ci wystarczającej ilości materiału, abyś mógł zacząć pisać. Wejdź do biblioteki lub bazy danych, znajdź swoje źródła, zrób notatki, a następnie przejdź do pisania.

3. Tworzenie płaskiego zarysu

Odkąd w ósmej klasie nauczyłem się tradycyjnej metody nakreślania referatów, poczułem, że system został złamany. Nigdy nie stworzyłem zarysu. Zawsze potem po prostu go wymyślałem, bo musiałem go oddać wraz z ostatnią kartką.

Opracowałem własną technikę zarysowania, która była znacznie bardziej efektywna. Jak się okazuje, moja technika nie była przecież tak oryginalna.

Czyż to nie jest lepsze? Płaski kontur działa, ponieważ odzwierciedla proces pisania. Nikt nie siada do pisania z doskonałym pomysłem na to, co powiedzą. Odkrywasz to, co powiesz w procesie pisania. Płaski kontur daje Ci tylko tyle struktury, że pokonasz straszne, puste kartki, pozostawiając jednocześnie miejsce na odkrycie.

4. Tworzenie idealnego środowiska do pisania

Okay, więc masz solidne zrozumienie tematu, zrobiłeś swoje badania, a twój płaski zarys jest gotowy. Teraz, musisz usiąść i napisać. Ale nie tak szybko. Miejsce, w którym piszesz, robi różnicę.

Ponieważ po zwlekaniu największym utrudnieniem w szybkim pisaniu papieru jest rozproszenie uwagi. Jeśli nie masz środowiska, w którym możesz się skupić, będziesz marnował godziny, skacząc tam i z powrotem między papierem a tym, co rozprasza Twoją uwagę.

Aby mieć pewność, że masz ostrość mistrza zen, musisz stworzyć środowisko pisania, które pozwala na zbliżoną do zen ostrość. Pełny poradnik na temat tworzenia przestrzeni do nauki bez rozpraszania uwagi znajdziesz w naszym artykule na ten temat.

5. Struktura standardowa

Każda praca, którą piszesz, nie powinna mieć ochoty na odkrywanie koła na nowo. Waszym celem podczas pisania pracy na zajęcia w szkole jest spełnienie wymagań zadania w sposób, który wykracza poza zakres wystarczający do zrobienia wrażenia na profesorze. Nie starasz się przełamać nowych barier w swojej dyscyplinie ani na nowo zdefiniować sposobu posługiwania się językiem angielskim (jeśli tak, to nie musisz czytać tego artykułu).

Sposobem na upewnienie się, że nie zostaniesz wciągnięty w strukturę jest po prostu wybranie standardowej struktury dla swojej dyscypliny i podążanie za nią. Zachowaj oryginalność dla swoich argumentów. Więc jak znajdziesz te nieuchwytne standardy? Zapytaj swojego profesora. Mogą one wskazać Ci kilka istotnych przewodników lub przykładów.

Zwróćcie również uwagę na odczyty, które wasz profesor przydziela na zajęcia. To powinno dać wam pewne wyobrażenie o konwencjach akademickich, których powinniście przestrzegać w swoich pracach. Łatwo jest przejść przez artykuł i skupić się tak bardzo na informacjach, że ignoruje się strukturę. Ale jeśli spędzisz kilka sesji czytania zwracając uwagę na strukturę, poczujesz, jak powinna ona wyglądać.

6. Skupienie się na jakości w stosunku do ilości

Jeśli papier ma mieć ostateczną liczbę stron 5-7, możesz ulec pokusie napisania pracy, która liczy 7 lub nawet 8 stron. Przecież więcej jest lepsze, prawda?

Błąd. Każdy profesor, którego miałem powiedział mi, że zawsze wolałby dobrą 5-stronicową pracę niż słabszą 7-stronicową. Szczerze mówiąc, niektóre tematy nie potrzebują 7-stronicowej, 5-stronicowej to dużo. Jeśli spróbujesz to rozciągnąć, możesz skończyć rozwadniając swój argument.

Jeśli nie jesteś przekonany, rozważ to: Rzadko pisałem więcej niż wynosi minimalna liczba stron i konsekwentnie otrzymywałem dobre oceny na referatach w języku angielskim, historii, religioznawstwie i lekcjach edukacji.

Wiedząc o tym, dlaczego miałbyś kiedykolwiek pisać więcej, niż trzeba? To nie jest tylko strata czasu czy wysiłku; może nawet przynieść efekt przeciwny do zamierzonego.

7. Szkic i edycja oddzielnie

Edycja i opracowanie w tym samym czasie jest, jak wszystkie formy wielozadaniowości, nieefektywne i ostatecznie niemożliwe. Nie rób tego. Napisz z pełną uwagą i wysiłkiem, a następnie edytuj.

Podobnie, nigdy nie przestawaj szukać rzeczy, kiedy piszesz. Jeśli czegoś nie wiesz, po prostu zanotuj to i wróć do tego później. W najlepszym wypadku, szukanie czegoś zabiera cię od pisania, ale jeszcze bardziej prawdopodobne jest, że wciągnie cię to do króliczej dziury w internecie, która naprawdę wykolei cały proces pisania.

Celem pisania w ten sposób jest utrzymanie cię w stanie przepływu tak długo, jak to możliwe. Bo jeśli tylko uda ci się dotrzeć do miejsca przepływu, Twój pęd będzie nie do zatrzymania.

8. Napisz zakończenie i wprowadzenie Ostatnie

Jedną z największych barier w rozpoczęciu pracy jest wymyślenie wprowadzenia.

Dlatego nie powinieneś pisać wstępu, dopóki nie skończysz głównej części pracy. Wiem, że wygląda to na kontrintuicyjne podejście, ale wyzywam Cię do spróbowania. Ta metoda pozwala uniknąć tego, co przydarzyło mi się więcej razy niż mogę zliczyć: napisania pracy, a następnie uświadomienia sobie, że moje intro nie pasuje nawet do pracy końcowej.

To samo odnosi się do wniosku. Napisz to ostatni.

9. Nie edytuj samodzielnie

Kiedy piszesz projekt, potrzebujesz prywatności i skupienia. Ale kiedy edytujesz, posiadanie kogoś innego, kto przyjrzy się Twojej pracy, może przyspieszyć sprawę. Dlaczego? Ponieważ jesteś z natury ślepy na błędy w swoim pisaniu. Patrzysz na szkic tak długo, że błędy nie wyskakują na ciebie tak, jak na świeże oczy.

10. Użyj Generatora Cytowań

Dodawanie cytatów jest najgorsze, zwłaszcza gdy spędza się całe godziny na pisaniu pracy i tak już jest. Jeśli nie chcesz spędzić więcej godzin na czytaniu podręcznika w stylu arcane, zrób sobie przysługę i użyj narzędzia do zarządzania cytatami/ generowania.

Moim ulubionym jest Zotero, które pozwala na śledzenie źródeł badań, a nawet posiada rozszerzenie przeglądarki, które pobiera informacje o cytatach ze strony internetowej katalogu bibliotecznego. Ale mam też przyjaciół, którzy wolą EasyBib. Nie ma znaczenia, którego z nich używasz – po prostu wybierz jeden i obserwuj, jak wyparowują twoje obawy związane z cytatem.